‘Wat wordt er gezegd over de Amal (uitoefening-daden) en instemming van de mensen van Madīna’

En vanuit zijn (Maalik) madhab (visie) de overeengekomen amal (praktijk) die via tawqief 1specifiek gedefinieerd vanuit openbaring van de Boodschapper H komt, als de algemene norm (ghaalib) van hem H is tawqief. Simpel uitgelegd kunnen we zeggen dat er teksten zijn, de overleveringen die daden beschrijven van de profeet H en er zijn de daden die werkelijk in praktijk zijn gebracht in Madina door de profeet H en zijn metgezellen M. Deze twee dienen in overeenstemming te zijn. De teksten moeten dus bevestigd worden door de ´amal´. Hierop baseerde hij zijn juridische besluiten. 

Imam Maalik gebruikte deze redenering in vele zaken om zijn bewijs te staven. Telkens wanneer hij zei “de kwestie waarover er onder ons geen verschil is”. En dit komt uit de massa-verzonden rapporten (mutawaatir) waarvan we hebben uitgelegd dat het de Madhab is. De redenering voor zijn bewijs was dat dat ze dichter dan anderen waren bij de wijze van overdracht (naql) van de Profeet H omdat de Boodschapper Hidjra (gemigreerd) naar Madina maakte en zich daar vestigde, en de openbaring op hen neerdaalde, en zij bleven op de oordelen van de sharī’ah, en het volk getuigde van dit alles, was hiervan op de hoogte (alimoen) , en niets was voor hen verborgen, en zijn situatie met hen tot de volgende punten:

  1. Hij beval hun een zaak en zij voerden die uit
  2. Hij deed iets en ze volgden hem daarin
  3. Of hij was getuige van hun affaire en keurde ze daarop goed (yaqirruhum alaih).

En dit was hoe hun toestand bleef tot het einde van de openbaring en hij H van hen werd weggenomen … terwijl de verhalen van anderen dan slechts enkelvoudig zijn (akhbaar ahaad) omdat hun aantal kan worden geteld, en de overleveringen van het volk van Madina worden massaal overgedragen (akhbaar tawaatur) en ze hebben meer de voorkeur dan afzonderlijke overleveringen. 

En de acties van het volk van Madina worden gekarakteriseerd als Tawaatur, en het is om deze reden dat hun rapporten voorrang hebben (muqaddam) boven andere rapporten. En van Allah komt goddelijke acceptatie (tawfīeq). 

Shaykh Muhammad Atieyya Saalim telde er meer dan 300 exemplaren van.

‘Muqaddimat Usoeliyya’, van ‘Uyoen ul-Adilla fīe Masaa’ilil-Khilaafi bayna Fuqahaa il-Amsaar’

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *