Tijd voor bezinning

Wat met onze eigen verantwoordelijkheid?

Het zijn geen gemakkelijke tijden voor moslims. In de nasleep van de gebeurtenissen in Parijs lijkt de kloof tussen de gelovigen en de anders of niet gelovigen alleen maar toe te nemen. Een onaantastbaar feit in Islam is dat wij geloven dat alles slechts gebeurt met de toestemming van Allah! Dit is zowel voor het goede als het kwade, of beter gezegd, wat als kwaad ervaren wordt.

Screenshot 2015-11-21 at 22.21.00

9|51| Zeg: “Niets zal ons treffen, behalve wat Allah voor ons heeft beschikt. Hij is onze Beschermer.”‘ En laten de gelovigen daarom op Allah hun vertrouwen stellen.

Hoe raar en zwaar dit dan ook mag aankomen, dit betekent ook dat al deze gebeurtenissen die door zovele mensen als kwaadaardig ervaren worden, ook slechts gebeurden omdat Allah het toeliet. Uiteraard zou iedere gelovige dan eens bij dit feit moeten stilstaan en zich eens zou moeten bezinnen zonder emotioneel te worden en weer eens naar anderen te kijken. Laat de anderen over aan Allah, het gaat op de Dag des Oordeels over mij en jou als individu.

Is een mogelijke reden van al wat gebeurt misschien omdat Allah kwaad is? Heeft Allah dan niet het recht om kwaad te zijn? Feit is dat wij het raden hebben hiernaar. Anderzijds moet het ons alert maken, wakker maken, en dit is een kans die we als gelovigen dan ook met beide handen moeten aangrijpen.

Moslims worden nagekeken, bespot, uitgedaagd, men loopt met een grote bocht om ze heen, verschrikkelijke zaken lees je op de verschillende fora, tot zelfs het molesteren van gelovigen en hun gebedsplaatsen.

Nu zou ik een hele opsomming kunnen geven van feiten die in de tijd van de verschillende profeten ook gebeurden. Maar laten we even een voorbeeld nemen van de laatste Boodschapper van Allah, ṣallallāhu 'alayhi wa sallam (peace and blessings of Allāh be upon him).

´´Er is niets dat zachtheid in zich heeft behalve dat het verfraaid, en er is niets dat hardheid in zich heeft behalve dat het lelijk maakt.´´ 

Deze woorden werden uitgesproken door onze geliefde profeet Muhammad ṣallallāhu 'alayhi wa sallam (peace and blessings of Allāh be upon him) tegen zijn vrouw ´Aisha raḍyAllāhu 'anha (may Allāh be pleased with her), Een groep niet moslims passeerden hen en zeiden tegen de profeet ṣallallāhu 'alayhi wa sallam (peace and blessings of Allāh be upon him)´As-sa´amu alajkum´ 

Dit was een woordspeling op ´salaam alajkum´ en het betekent: ´dood zij met jou´ in de plaats van ´vrede zij met jou´. Uiteraard zeiden ze dit met de intentie van beledigen. ´Aisha raḍyAllāhu 'anha (may Allāh be pleased with her) werd heel boos en reageerde hierop door de mannen hetzelfde naar het hoofd te slingeren en dat Allah hen moest vervloeken.

Daarop richtte de profeet ṣallallāhu 'alayhi wa sallam (peace and blessings of Allāh be upon him) zich tot haar en sprak hij de bovenstaande woorden uit. Hij vroeg haar verder om kalm te blijven en dat zich moest beheersen, zelfs na zulke verschrikkelijke beledigingen.

Deze man ṣallallāhu 'alayhi wa sallam (peace and blessings of Allāh be upon him), was een pijler van rust in een zee van chaos.  Onze moeder ´Aisha raḍyAllāhu 'anha (may Allāh be pleased with her), deed dit uit een pure, oprechte, en onverzettelijke liefde voor de profeet ṣallallāhu 'alayhi wa sallam (peace and blessings of Allāh be upon him). Niet uit enige arrogantie of trots. Voor haar was het een woede geworteld in de liefde, een verlangen om haar profeet te beschermen tegen degenen die hem haatten. Moge Allah tevreden met haar.

Helaas echter, velen van ons reageren met hardheid wanneer geconfronteerd met religieuze verschillen, vooral binnen onze eigen ummah, niet uit liefde, maar uit arrogantie. Wanneer we ons vandaag de dag, vooral degenen onder ons die studenten zijn van religieuze kennis of we zijn gewoon gelovigen die streven om onszelf te verbeteren, kan er vaak een tragische constatering worden gemaakt: religiositeit blijkt vaak mensen dommer te maken dan slimmer.

Hoe wilt deze ummah ooit vooruitkomen indien men zelfs binnen deze ummah nog niet overeen kan komen. Hoe zwak is een gemeenschap die verdeeld is en hoe sterk een gemeenschap die eenheid heeft als voornaamste kenmerk. Mochten deze onderlinge verschillen nu nog voortkomen uit echt belangrijke zaken dan zou je er nog begrip kunnen voor opbrengen. Helaas gaat het over de lengte van broeken en baarden, de kledij die men draagt, haarsnit, handen op de buik tijdens bidden of wat lager, pseudo filosofische discussies over de essentie van bepaalde eigenschappen van Allah, madhab, geen madhab, menngsverschillen onder geleerden terwijl men zelf mijlen ver af is van de kennis van die personen die men betwist, ja velen eigenen zich zelfs een eigenschap van Allah toe en weten blijkbaar wat in de harten is  van anderen aangezien men ze zonder verpinken tot kaafir of munaafiq uitroept.

Waarom gebeurt dit onder ons als er bijna niets belangrijker is in onze religie dan de onderwerping van onze ego’s aan de macht en de Eenheid van Allah?

Een remedie:

Islam kan je meenemen op een reis waarop je zoveel gaat houden van de Schepper. Maar op een of andere manier maken anderen een reis die hen laat neerkijken op vele zaken van de Schepping. De reden hiervoor is omdat men van zijn eigen ziel is gaan houden. Zoveel zelfs dat deze ziel met de hulp van sjajtaan telkens weer zijn eigen gelijk, zijn eigen visie wilt doordrukken aan anderen en zichzelf. De bedoeling van Islam is dat het ons ego net onderdrukt en dat het zich slaaf maakt van Allah. Daarom stelt Allah zich in Al Faatiha meteen voor als ´Rabb van de ´aalamien.´ 

Veelal hoor je moslims ´Allaahu Akbar´ roepen. Maar waarom, bij welke gelegenheid? De ware betekenis hiervan is immers: ´Allah is groter dan …´  Opvallend is dat je daarna als gelovige zelf kan invullen, naargelang jou situatie, waarom Allah groter is dan … Dan mijn ego, mijn woede, mijn zwakheden, mijn haat, maar evenzeer mijn verlangens, mijn liefde en andere …

Succes in het bereiken van onze verlangens is alleen door Zijn toestemming, en de macht om onze zwakheden te overwinnen is alleen door Zijn barmhartigheid. Deze zin is geformuleerd om ons te herinneren aan Allah’s grootheid over onszelf en over elk onderdeel van ons leven. Zij erkent de overweldigende macht die Allah is!

Op weg naar de ware onderwerping aan Allah zal ons ego zich immers aangevallen voelen. Het zal een uitweg zoeken om niet de beproevingen en de bijhorende mogelijke vernederingen te moeten ondergaan. Dat ego kaapt in wezen de religiositeit van het individu en neemt het mee op een omweg. Wat is deze omweg? In de plaats van islam, Islam te laten en toestaan dat de ziel kan verdwalen in de wonderen van Allah’s macht, de onbegrensde aard van Zijn liefde, de grootmoedige breedte van Zijn barmhartigheid, de onmetelijke diepte van Zijn kennis, de zorg en genegenheid waarmee Hij ons overspoeld, neemt het ego omwegen die de ziel doen HOUDEN VAN ZICHZELF!

Wanneer deze ziel van zichzelf begint te houden dan gaat de ziel niet meer alleen tevreden zijn met Allah maar ook met Zijn schepping! De ziel ziet zijn eigen kennis, mening, en wereldbeeld als superieur aan alle anderen. Om haar valse notie van nederig te houden, zal het zelfs valse nederigheid tonen aan de buitenkant: “Ik ben niemand, ik heb geen kennis”, terwijl in het geheim diep binnenin, men minachting heeft voor al diegenen die verschillende meningen of ideeën hebben over islam. Het is gemakkelijk om deze tendens in onszelf te herkennen. Dit gebeurt wanneer onze religieuze discours, onze religieuze spraak en onze religieuze woordenschat minder of niet meer gaat over het liefhebben en aanbidden van de Ene God en het houden van Zijn laatste Boodschapper ṣallallāhu 'alayhi wa sallam (peace and blessings of Allāh be upon him) om wie hij was en het verbeteren van onszelf. Maar dat het voornamelijk gaat over hoe anderen hun geloof belijden, meningsverschillen, juridische fijne punten, en hoe de ene groep slecht is of een andere goed is.

De religue gaat tegenwoordig over het feit waarom iemand zijn geloof niet belijdt zoals wij het willen maar niet over de manier waarop Allah het bevalt! Zelfs al zou je de meest orthodoxe manier van Islam belijden, dan nog geeft dit nooit het recht om jou beter te voelen dan anderen en hen jou visie met dwang op te leggen. Dit is de huidige situatie voor velen overal ter wereld. Jou religie geeft je een superieur gevoel over anderen.

Dit betekent niet dat kritiek verboden is, maar dat er op een legitieme en constructieve manier moet gezocht worden naar begrip en verbetering op welk gebied dan ook. Men spreekt toch zo graag de woorden uit dat men alleen maar het kwade wilt verbieden en het goede wilt opleggen. Dit klopt ook, maar dit doet men door actieve interesse in onze gemeenschappen te nemen, en in het nastreven om gemeenschappen te laten ontwikkelen zodat we onze religieuze gebruiken kunnen uitoefenen op een manier die gezond en natuurlijk is en het het mogelijk maakt moslims van alle achtergronden te accepteren en waar niet-moslims zich ook welkom voelen.

Het is tijd om deze negativiteit die heerst eens echt te onderzoeken. Wat zijn de diepere motieven voor deze negativiteit en kritische aard. Ben je echt overtuigd dat deze houding het beter zal maken voor jou en de moslims? Of is het echt gewoon je aard, en ben je zover dat je er niet meer bij stil staat dat anderen bekritiseren gewoon je leven is geworden, dat je zelf niet meer beseft hoe beter jij je eigen voelt dan anderen.

Het correct beantwoorden van deze vragen in volle oprechtheid kan het verschil maken tussen een religieuze gek en een ware slaaf van Allah. Het verschil tussen een vernietiger en een bouwer …

0 antwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *