Het blijft verbazend hoeveel moslims nog steeds niet door hebben dat juridische kwesties in Islam tot de sfeer behoort van specialisten. Indien men echter eerst zou beginnen met te begrijpen hoe geleerden tot een besluit komen, begrijpen dat er in de meeste issues van het juridische meningsverschillen bestaan en dat deze er altijd zijn geweest en zullen zijn, dan schieten we al een heel eind op. Er blijven echter steeds mensen die niets beter te doen hebben dan zogenaamde  fouten te zoeken bij anderen en daar dan commentaar op geven onder het mom van goed advies. In dat geval heeft men dan ook nog een probleem met het begrip van hoe men advies geeft in Islam. Het verschil in opinie is al eerder tot treurens toe aan bod gekomen in andere artikelen. De profeten hadden meningsverschillen, ja zelfs de profeet Muhammad ṣallallāhu 'alayhi wa sallam (peace and blessings of Allāh be upon him) had meningsverschillen met zijn metgezellen. De 4 grote geleerden van de gekende wetscholen hadden meningsverschillen met hun studenten en zo kunnen we door gaan tot alle geleerden tot de dag van vandaag. Onder deze geleerden was dit echter nooit een probleem en het is eerder een verrijking voor de gelovigen dan een probleem, tenzij je in het straatje zit van de enge denkers, die steeds gelijk willen hebben en denken dat er slechts één waarheid is. 

Zo is het ook weer met dit onderwerp. Het is niet omdat er een aantal hadith te vinden zijn die lijken te gaan over afbeeldingen dat deze van toepassing zijn in deze tijd en context. Iedere uitspraak is immers altijd gedaan in een bepaalde context naar bepaalde personen en wat een geleerde eerst zou moeten doen is deze info kennen. Uitspraken, zelfs van onze profeet ṣallallāhu 'alayhi wa sallam (peace and blessings of Allāh be upon him) zijn immers altijd gedaan in een bepaalde context. Geleerden interpreteerden dit dan ook in een bepaalde context die uiteraard beïnvloed werd door de levensomstandigheden van toen, zoals het politieke, economische, sociale en culturele. De volgende belangrijke stap is dan uiteraard dat men een tekst vanuit het Arabisch, en dit is geen modern Arabisch, perfect moet kunnen begrijpen. Wie een beetje inspanning doet zal snel merken dat het oude Arabisch van in de tijd van de openbaringen en de overleveringen vol zit met retoriek, beeldspraak; metaforen en meer. Men moet dus eerst goed begrijpen hoe deze mensen converseerden met elkaar en dit wordt dan gekoppeld aan de context waar we het zonet over hadden. 

Het blijft dan ook een triestige zaak dat onwetenden hun onwetendheid steeds maar weer door de strot van anderen willen duwen tegen beter weten in. Dit was niet van islam, zal het noot zijn en het behoort er gewoon niet toe! Indien er dus mensen zouden zijn die als moslim problemen hebben met foto’s, dat ze hun blikken dan gewoon afwenden hiervan en verder gaan met hun leven door middel van positieve input. Zo simpel is het eigenlijk, het behoort tot dit eeuwenoude respect voor elkaar dat de meeste geleerden steeds hadden en dat afkomstig is uit de sunnah van de profeet ṣallallāhu 'alayhi wa sallam (peace and blessings of Allāh be upon him). Dit gezegd zijnde, laten we enkele vragen beantwoorden i.v.m. ons topic. 

Zijn foto’s verboden?

Sommige denken dus dat het nemen en houden van foto’s verboden is en doen dit op basis van een aantal geleerden. Men wilt echter eenzijdig één opinie opdringen alsof het de mening zou zijn van alle geleerden, waarbij we dus zouden spreken over een consensus onder de geleerden. Dit is echter totaal niet waar, er is hierover absoluut géén consensus onder de geleerden! Al Azhar en meerdere grote instituten alsook meerdere gerespecteerde geleerden beschouwen het maken en hebben van foto’s als toegestaan zolang dat er niets opstaat dat overduidelijk door Islam verboden is. 

Fout begrip (al of niet bewust) van de tekst:

De reden waarop men het verbod baseert is afkomstig van een hadith die inderdaad als sahih aanzien werd door een aantal geleerden. Wat velen echter niet begrijpen is het feit dat wanneer een tekst als sahih wordt aanzien, dat men deze dan klakkeloos kan interpreteren in eender welke taal en zonder alle nodige kennis die we in de inleiding hebben genoemd. Dit is uiteraard niet wat de geleerde voeger deed, maar wat sommige onder ons helaas wel doen. In de hadith wordt gesproken over het feit dat de profeet ṣallallāhu 'alayhi wa sallam (peace and blessings of Allāh be upon him) de mensen vervloekt die beelden (afgoden) creëerden. Op deze basis waren er dus enkele geleerden die weeral zoals gewoonlijk uit één bepaalde richting kwamen en gekend staan om hun zwart-wit interpretaties die dit creëren van deze beelden; vormen, dus gelijk hebben gesteld met het maken van foto’s in deze tijd … 

Belangrijk is natuurlijk om te weten dat deze materie alleen maar kan geïnterpreteerd worden door hedendaagse geleerden aangezien er in de tijd van de profeet ṣallallāhu 'alayhi wa sallam (peace and blessings of Allāh be upon him) en deze van de vrome vroegere geleerden er nog geen foto’s werden genomen! Vanuit de Arabische tekst zelf, kan men eventueel verstaan waarom men zich vergist. Het Arabische woord in de overlevering voor dit creëren is het woord تصوير  (taSwier)

In het Arabisch wordt dit echter gebruikt voor beide, dus zowel voor het creëren van beelden als voor het maken van foto’s. Hun betekenissen zijn echter anders. In de tijd van de profeet ṣallallāhu 'alayhi wa sallam (peace and blessings of Allāh be upon him) bedoelde taswier het vormen van beelden. Vandaag betekent het fotografie. Helaas weerspiegelt dit de onwetendheid van een persoon over de principes voor iftaa (de kunst van het geven van een  fatwa), de regels voor het interpreteren van teksten en zijn / haar kennis van het Arabisch. 

Een belangrijk basisprincipe in islamitische wetgeving:

Een van de belangrijkste axioma’s die toehoren bij het uitbrengen van een uitspraak van een geleerde is: ”

“Er wordt aandacht besteed aan de betekenis, niet aan de naam.”

Dit axioma of basisprincipe heeft vier toepassingen: 

  1. Iets wat haraam (verboden) is verklaard in het leven van de profeet ṣallallāhu 'alayhi wa sallam (peace and blessings of Allāh be upon him) blijft verboden zelfs als iemand de naam van het onderwerp later verandert. Om die reden zei de profeet ṣallallāhu 'alayhi wa sallam (peace and blessings of Allāh be upon him): “Tegen het einde der tijden zal een groep uit mijn gemeenschap proberen alcohol toegestaan ​​te maken door het met een andere naam te noemen.” Dus hoewel latere generaties de naam veranderden, is het nog steeds verboden vanwege zijn substantie. De naam is een niet-factor!
  2. Iets dat tijdens de tijd van de profeet ṣallallāhu 'alayhi wa sallam (peace and blessings of Allāh be upon him) was toegestaan, en latere generaties gaven het een naam van iets dat verboden was. Dat blijft toegestaan, want het draait om de substantie, niet om de naam.
  3. Iets onbekends tijdens het leven van de profeet ṣallallāhu 'alayhi wa sallam (peace and blessings of Allāh be upon him), dat als verboden begrepen werd door de geleerden, blijft verboden, zelfs als latere generaties het naar iets geoorloofd noemen.
  4. Iets dat niet bekend was in de tijd van de profeet ﷺ dat toegestaan ​​is, blijft als zodanig, zelfs als latere generaties het naar iets verboden noemden. Een voorbeeld hiervan is qahwā (koffie), oorspronkelijk de naam voor een oude bedwelmende substantie. 

Fotografie valt onder de vierde categorie omdat het niet bestond in de tijd van de profeet ﷺ. Het gebruik van uitspraken van de profeet ﷺ alsof ze verwijzen naar wat vandaag wordt begrepen als taswier, staat gelijk aan betekenissen in de mond leggen van de Profeet ﷺ! 

Een voorbeeld:

In de twaalfde soerah van de Koran wordt het woord sayyārah gevonden. Vandaag betekent het woord sayyārah een auto. Op het moment van deze openbaring betekende het reizigers.

“En er kwam een ​​gezelschap van reizigers; toen stuurden ze hun waterlade en hij liet zijn emmer zakken. Hij zei: “Goed nieuws! Hier is een jongen. “En zij verborgen hem, [namen hem] tot koopwaar, en Allah wist wat zij deden.” (Qur’an, 12:19)

Gebaseerd op de logica van degenen die het woord van de Profeet gebruiken voor het maken van beelden of om de hedendaagse betekenis van fotografie te impliceren, zou bovenstaande aajah geïnterpreteerd worden als:

“En er kwam een” Jaguar, BMW, Mercedes (elke auto) ” toen stuurden ze hun waterlade …”

Shaykh Muhammad al-Sjanqieti schreef:

“Er bestond geen fotografie tijdens het tijdperk van de profeet ﷺ of de grote geleerden van de islamitische jurisprudentie. Het werd nadien een probleem. Dus indien in de heilige teksten het woord taswier verschijnt, heeft het niet de implicatie van wat we tegenwoordig kennen als fotografie. Dit, omdat het woord taswīer, gebruikt tijdens de tijd van de profeet ṣallallāhu 'alayhi wa sallam (peace and blessings of Allāh be upon him), impliceerde wat het betekende in die context, afgoden gemaakt van steen, klei, hout of met de hand getekend. Dus wie het woord uitlegt alsof de profeet ṣallallāhu 'alayhi wa sallam (peace and blessings of Allāh be upon him) hiermee fotografie wou bedoelen, heeft de heilige teksten geïnterpreteerd zonder de juiste betekenissen, contexten en heeft over Allah gesproken zonder kennis.

Een ander basisprincipe:

Een van de belangrijkste bronnen van islamitische wetgeving is qiyaas. Qiyaas werd door al-Qaadi al-Baydaawi gedefinieerd als:

“Een daad verbinden die geen regelgeving heeft aan een andere uit de heilige bronnen. die dus  een uitspraak heeft vanwege een gedeeld doel.”

Wat belangrijk is voor ons, is het laatste deel van zijn definitie, “een gedeeld doel.” Dit betekent dat als de eigenschappen verschillend zijn, de uitspraak van de heilige bronnen niet kan worden vergeleken met de handeling die geen uitspraak heeft. In het geval van taswier (het maken van beelden), vinden we dat de redenering voor het verbod tijdens de tijd van de profeet ﷺ het emuleren  (mudaaha/vormen) creatie was”, en in andere verhalen, voor expliciete vormen van aanbidding. Als we vandaag aan fotografie denken, is dat niet het doel. In feite is het algemene doel van fotografie het onthouden en herinneren van dingen. Dit is dus een onlogische analogie waarvoor geen uitspraak wordt gedaan. Zo is het duidelijk dat de geleerden die het nu wel doen, een aantal basisprincipes overtreden, bewust of niet en met een bepaald doel dat geweten is door Allah. 

Moge wij allen vermeerderen in taqwah en Allah weet best. 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *